Deel 2 van onze zoektocht naar de sporen van Werner Krüger in het Oosten van Duitsland.

Onze vorige zoektocht was een succes, we kijken daarom erg uit naar het vervolg van ons eerste bezoek aan de Seelower Höhe. Het is nog schemerig als we op de plaats van bestemming arriveren. We laden de auto uit en de geur van een ontwakend bos komt ons tegemoet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We vouwen de fietsen uit, hijsen de zware tassen op de rug en fietsen in de schemer het bos in. We staan op die momenten altijd even stil bij al die jonge mensen die daar 74 jaar geleden zijn geweest en ongetwijfeld ontzettend bang waren zo midden in een donker bos en zonder te weten hoe de dag erna eruit ziet. Veel respect voor al die jongens die veelal 20 jaar jonger waren als dat wij nu zijn..

Na een flink stuk trappen arriveren wij op een vertrouwde plek. Hier stopte in April onze zoektrip en vonden we een K98 en bijbehorende bajonet. Helaas moesten we omwille van de tijd helaas stoppen. Een goed begin van de 2e trip van het jaar zo lijkt het ons. De grondeigenaar weet van onze komst en komt op de afgesproken tijd en locatie nog even poolshoogte nemen. Alles is in orde. Het zoekt toch een stuk prettiger met toestemming.

We zetten de detector aan en beginnen te zoeken, na 10 minuten de eerste vondst van de trip, een verroeste flak huls ziet het daglicht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We lopen verder. Zelf loop ik altijd wat sneller dan Pieter totdat ik hem hoor roepen en me omdraai. Op het oog een K98 in goede staat, na al die tijd, hoe is het mogelijk!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hierna gaat het snel, de ene na de andere vondst dient zich aan. In een schuttersputje wederom een mooi signaal en een aantal knopen dienen zich aan. Samen met een scheermesje en 2 lichtpatronen.

 

Een half uurtje later krijgt Pieter een mooi signaal in een put. Rustig graven, we hebben de hele dag al veel munitie gevonden, je weet het hier nooit. De eerste contouren van een wapen dienen zich aan en we zien het al snel, een PPSH (Russisch machine geweer) ziet het daglicht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De middag vliegt voorbij en we beginnen beide op te raken. Een dag als deze vraagt wat van een mens. We twijfelen of we nog even door willen of vertrekken. We besluiten nog heel even dat bosperceeltje voor ons te pakken, nog een kwartiertje dan zeggen we tegen elkaar…

Pieter pakt de linker flank en ik loop rechts een paar meter verder, scherven en scherven, het is hier niet wat we hoopte helaas. We willen stoppen als ik een mooie heldere toon krijg. Patroon gok ik. Toch maar even graven en dan stoppen we ermee. Ik steek mijn schep in de grond en draai de plag om, mijn oog valt op iets wat ik direct herken als een koppelslot. Heel even staat mijn hart stil, dit kan toch niet waar zijn, ik raap hem ook en roep Piet! Piet! Ik sta daar in mijn handen met een messing SS koppelslot! Het motto van de SS ” Meine Ehre heißt Treue ” (Mijn Eer Heet Trouw) nog duidelijk leesbaar.

We staan beide even sprakeloos te kijken naar het geen we nu vinden, dit hadden we niet kunnen dromen en beter kunnen we de dag niet afsluiten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na schoonmaak blijkt de vondst nog unieker te zijn dan alleen het feit dat het een SS koppelslot is. In plaats van de gebruikelijke RZM codering is het koppelslot GZM M1/131 gecodeerd. Een zeer vroeg koppelslot (van voor 1934) dat is geproduceerd voordat de de NSDAP het RZM keurmerk invoerde. Wereldwijd zijn er maar enkele van bekend wat dit koppelslot zeer zeldzaam maakt.