Opgetekend door Wim Linders en (J) Sjef Smeets

Met, de in Ede woonachtige, mevrouw Roos Hordijk – Linders  (Kerkrade *15.10.1957) bespraken wij de oorlogsherinneringen, die haar vader, Wim Linders, tegen het einde van zijn leven, tussen eind 2018 en eind juni 2019, liet optekenen. De laatste notities werden nog tot vlak voor zijn overlijden, op 1 juli 2019, gemaakt. In zijn relaas wordt ruim aandacht besteed aan het verzetsverleden dat zijn oom Johannes, (Pater Sebaldus), fataal werd.

Wims’ vader, Gerrit Linders, was in het gezin van Johannes Linders en Johanna Thijssen het vierde kind en bijna 14 jaar ouder dan zijn broer, Johannes, die als 15^e van in totaal 19 kinderen ter wereld kwam.

Mijn vader is geboren in Mook (L)  op 10 oktober 1929 en is overleden op 1 juli 2019. Hij was dus pas 10 jaar oud toen de Duitsers ons land binnenvielen. Zijn ouders, Gerrit Linders en Anna Linders – Derks, kregen hun tien kinderen al voor de oorlog, tussen 1922 en 1936.

Heeroom Johannes, Pater Sebaldus, was lid van de Katholieke Orde der Minderbroeders, ook bekend als Franciscanen. Hij was geboren te Mook op 15.6.1907. En werd door de Duitsers op 11.8.1944, 37 jaar nog slechts, op de fusilladeplaats bij Concentratiekamp Vught gedood.

Als oudste op dat moment nog in leven zijnde familielid werd mijn vader, gevraagd om op 9 september 2015 te spreken bij de uitreiking van de postume onderscheiding “Yad Vashem” aan zijn Heeroom Johannes:

“Heeroom heeft veel voor onze familie en ook voor mij persoonlijk betekend. Dat kwam ook tot uitdrukking in kleine dingen. Als hij meeat, dan moest er natuurlijk vooraf gebeden worden. Dat was ècht bidden dus en niet zoals wij gewoonwaren het gebed af te raffelen. En dan leek het net alsof het eten nog lekkerder smaakte. Hij verbeterde met zijn aanwezigheid gewoon de sfeer bij ons in huis. Alsof met zijn komst de zon extra ging schijnen. Hij beleefde de oorlog heel intens. Je zag het verdriet op zijn gezicht toen hij vertelde dat de Duitse Marine het grootste Engelse slagschip tot zinken had gebracht, de HMS Hood”.

Mijn vader besloot zijn toespraak met: “Het stemt mij zeer dankbaar dat ik onze Heeroom vandaag met u samen mag eren en gedenken”.

(Op 24 mei 1941 bij de Slag in de Straat van Denemarken, tijdens een gevecht met het Duitse slagschip Bismarck, werd de “HMS Hood” geraakt, waarna het binnen enkele minuten explodeerde en zonk. Het werd destijds beschouwd als het mooiste en grootste oorlogsschip van de Britse Royal Navy. Slechts drie bemanningsleden van de ruim 1.400 opvarenden overleefden de ondergang. J.S.) 

Mijn vaders herinneringen aan de oorlog gaan terug tot in de begindagen van de Duitse bezetting:

Pagina 1 & 2