Als we met eieren, melk, aardappels terugkwamen van boer Poeijers, dan hadden we wel eens problemen met de Landwachters. Die wilden ons wat afpakken als we meer dan één zak verse etenswaar bij ons hadden. Dus liepen we door het weiland om ze te ontwijken. Ik kreeg ook vlees mee naar huis, als er een varken geslacht was. Mijn moeder smolt het vet, mengde het met de reuzel en met stroop. Dat smeerde ze op het brood in plaats van boter. (De Landwacht was een Nederlandse paramilitaire organisatie die op 12 november 1943 door de Duitsers werd opgericht. J.S.)

Bij ons naast hadden ze twee huwbare dochters. En de Nederlandse jonge mannen waren ondergedoken of weg voor de Arbeitseinsatz. De meisjes hadden dus geen jongens van hier om mee  te dansen. Dus dansten ze met de Duitsers. In de beoordeling maakten de mensen verschil tussen dienstplichtige Duitsers en beroepsmilitairen. De buurmeisjes raakten bevriend met een paar Duitsers, die er dus ook thuis kwamen. Mijn broer Frans werd er een keer door een Duitser op z’n knie genomen. Die  vroeg aan Frans of hij nog een leuk grapje kon vertellen? Die vertelde toen: Er was een vrouw, die had een papegaai. Als bij haar een Duitse officier op bezoek kwam, dan riep die papegaai: “Hitler is dood”. De buurvrouw kneep hem natuurlijk. Toen kwam de pastoor bij haar op bezoek en vertelde zij dat ze met die papegaaien-uitspraak in haar maag zat. Waarop de pastoor zei: “Dan ruilen we toch van papegaai” Zo gezegd zo gedaan. En mijn broer vertelde verder aan de Duitser dat  de pastoor z’n papergaai niets zei. Waarop de Duitser aan de papegaai vroeg om nog eens te zeggen “Hitler is dood”. Waarop de papegaai zei: “Laat ons danken”. De Duitser schaterde van het lachen.

Maar de min of meer innige contacten met  de Duitsers liepen niet altijd zo plezierig af. Wij hadden contact met een aardig gezin van een Geldropse aardappelboer. Zij brachten de aardappelen aan de deur, tot dat ze opeens wegbleven. De vader kwam ons zelf vertellen wat er gebeurd was:

“Een dochter had verkering gekregen met een Duitse sergeant. Haar broers vonden dat verschrikkelijk. Op een avond kwam hun zus niet thuis. Een van de broers pakte toen een broodmes en samen togen ze naar de plek waar de zus met haar vrijer was. Die werd ter plekke met  een broodmes vermoord. Beide broers werden opgepakt. Een werd geëxecuteerd, de andere naar een kamp in Duitsland gebracht. Daar heeft hij het heel zwaar gehad, maar hij heeft het wel overleefd.”

Van bij ons huis tot aan het begin van Geldrop stonden links en rechts allemaal dikke eikenbomen langs de weg. Daaronder moesten mensen voor de Duitsers schuttersputjes graven. Voor ons huis hadden de Duitsers een kanon opgesteld. Toen de Amerikaanse parachutisten op 17  september 1944 landden bij Son, zei  een Duitse militair tegen mijn vader: “Jullie moeten maken dat je hier wegkomt, want wij gaan zo meteen hiervandaan met het kanon schieten. En wij kunnen er niet voor instaan wat dan gebeurt.” We zijn toen met ons gezin naar Eindhoven gelopen, waar we een nacht hebben doorgebracht bij kennissen in de Tongersestraat. De volgende dag lagen de Amerikanen bij ons voor de deur.

Na het passeren van de Amerikanen vonden wij in het gras langs de weg een soort sparappels. Dat dachten wij. Maar het waren echte granaten, die ze in de schuttersputjes gooiden om de Duitsers eruit te halen en gevangen te nemen. Wij voetbalden met wat wij voor sparappels hielden, totdat een van die Amerikanen naar me toe kwam en me een pak slaag gaf. Hij pakte  een van die “voetballen” op, liet zien dat het  een granaat was, trok de pin er uit en gooide ‘m in het weiland. Toen snapte ik dat we veel geluk hadden gehad. En later zagen we de Duitsers ook weer bij ons voorbij komen met de handen in de lucht.

Zij liepen mee naar het begin van de Eindhovense bebouwing, waar een gevangenis was voor wel 500 Duitsers. In een weiland daar vlakbij landde ook het vliegtuig van de Britse generaal Montgomery, die dan bij ons voorbij reed naar het Engelse kamp in Geldrop.

Toen de Duitsers zich terugtrokken, gooiden die allerlei overtollige munitie in kuilen, die ontstaan waren doordat er ooit leem uitgegraven was voor de steenfabriek. Wij visten een machinegeweer en munitiebanden eruit. Die banden gooiden we samen met olie in een hoge ton. Tussen elke 10 kogels zat een lichtkogel in die band. We staken het zaakje in brand. En hesen die ton met een hijskraan omhoog. Je hoorde de kogels ontploffen en zag vanaf ons balkon ook telkens tussendoor de lichtkogels ontbranden.

Ik stak ’n keer de weg over bij ons voor de deur toen er vliegtuigen overkwamen. Ik vloog van de schrik onder een Engelse legerwagen, die over mijn benen heen reed. Daar stapte een negersoldaat uit, die dokter bleek te zijn. Hij bracht me thuis binnen en verbond daar mijn benen. Ik had niets gebroken. Die avond zaten we in de keuken toen we dachten vuurwerk te zien. Maar dat waren Duitse brandbommen. Mijn vader had samen met de buren achter het huis een schuilkelder gebouwd. Maar daarin hielden we het niet uit. De lucht was vol licht en lawaai en je besefte niet wat je zag. De Duitsers bombardeerden toen alle toegangswegen naar Eindhoven om de geallieerde opmars te belemmeren. Mijn vader was EHBO-er. Hij werd opgeroepen om in de Eindhovense wijk Woensel te gaan helpen, waar ook veel mensen slachtoffer waren geworden van het bombardement. Veel gedode Eindhovenaren moeten uit het puin gehaald worden. Toen mijn vader thuiskwam vertelde hij dat ze ook bij een neergestort Duits vliegtuig waren geweest. Op een plattegrond met het bombardementsplan, die ze daarin vonden, zag hij een groot kruis staan bij ons huis, want wij woonden. Dat was immers ook aan een weg naar Eindhoven. Inderdaad waren toen bommen rond om huis gevallen. Ik ruik de kruitdamp nog, als ik er aan denk. Maar het huis bleef gespaard.