Opgetekend door onze vrijwilliger (J)Sjef Smeets

Vandaag, 25 september 2026 noteerden we de oorlogsherinneringen, die aan mevrouw Anne van Gestel – van de Wiel en de heer Ad van de Wiel, beide respectievelijk op  25.5.1951 en 5.2.1953geboren te Den Bosch, werden overgedragen door hun vader:  

Persoonsbewijs van Josephus van de Wiel d.d. 3.11.1941

 

Onze vader Josephus (Sjef) van de Wiel (*30.4.1909 en overleden 19.10.2005) en moeder Miet van de Wiel – Scheffers (*25.5.1908 en overleden 13.4.1998) kenden elkaar tijdens de oorlogsjaren nog niet. Pas op 25 augustus 1948 trouwden zij samen. Moeder was toen al 40 en kwam die dag vanuit Oisterwijk op de boerderij in de landelijke en bosrijke omgeving van Helvoirt terecht in een druk huishouden. Daar woonden naast de ouders, Cornelis van de Wiel en Johanna van den Boer, ook vaders’ broer Piet, zijn zus Janeke en zijn oom Andreas ("Driesoom") van de Wiel.

Trouwfoto 25.8.1948 gemaakt door Louis van Paridon

 

Gedurende de oorlogsjaren woonde mijn vader dus bij zijn ouders, die van een klein zelfvoorzienend boerenbedrijf leefden. Honger hebben ze daardoor niet gekend. De oorlogstijd kwamen ze relatief rustig door. Zij het dat ze wel een onderduiker, Louis van Paridon (*Amsterdam 28.2.1922 en overleden te Veghel, N.Br. 3.1.2016), in huis hadden. Louis wilde niet naar Duitsland voor de Arbeitseinsatz en verschafte zich een bruikbaar document, een “Ausweis”,waarmee hij in Nederland mocht blijven en als boerenknecht “te werk was gesteld” in Helvoirt.

 

De boerderij bevond zich tussen de N65 toen Rijksweg en de spoorlijn Den Bosch – Tilburg. De familie voelde wel de onrust die er was in de samenleving, met name ook door de dreiging, die uitging van wat gebeurde op het vlakbij gelegen Haarendael. (Het Grootseminarie voor de opleiding van priesters diende tijdens de Tweede Wereldoorlog als interneringskamp en gevangenis, waar Nederlandse politici en andere vooraanstaande burgers door de nazi’s werden gegijzeld. Ook werden er geheim agenten gevangengehouden die waren gearresteerd in het kader van het Englandspiel.) Er ontsnapten ook wel eens mensen, wat razzia’s in de buurt tot gevolg had.    

Door mensen in de omgeving werden voedselacties op touw gezet. Maar men wist niet of die pakketten op Haarendael ook in handen kwamen van degenen waar ze voor bedoeld waren. Frustrerend was dat de Duitsers overal binnengingen en meenamen wat ze konden gebruiken. Op een dag stonden zelfs twee zwaarbewapende Duitsers voor de deur, die het paard en getuig opeisten.

Later werden de Duitsers bestookt vanuit de lucht. Ook werden Duitse kolonnes op de Rijksweg en locomotieven (nog op stoom) onder vuur genomen. Verteldder heeft wel eens verteld dat hij de kogelregen langs zich heen op het veld zag inslaan, als hij daar aan het werk was op perceel Beelenekker, iets westelijk van “Buuls Buske”. Niet zover van Helvoirt, bij Oisterwijk en ook nabij Udenhout, werden munitietreinen beschoten. Dat gaf natuurlijk een enorm vuurwerk en de schokgolven werden thuis gevoeld. Ook dat kreeg de familie wel mee. Waar vader ook vaak over vertelde dat waren de V1’s die overkwamen. Daar waren ze bang voor, want die konden ook wel eens in Helvoirt naar beneden komen. De motor maakte een kenmerkend geluid en wanneer het stil werd kwam de vrees voor een inslag.
Op een gegeven moment stonden er een aantal Duitse kanonnen naast ons huis, waarmee richting Breda, Antwerpen werd geschoten. Mijn vader vertelde dat het hele huis stond te trillen en het een oorverdovend kabaal was.

De bevrijders kwamen vanuit Haaren en joegen Duitsers op. Enkele Duitsers verscholen zich in het “Buuls Buske”. Engelse tanks kwamen vanuit De Raam aanzetten, zij reden dwars over de akkers en vuurden op hen. Niet lang erna kwamen ze met de handen hoog met een witte doek en werden afgevoerd.

Later kwamen er nog een groepje Duitsers dat door de velden wegvlucht richting Het Broek. (een natuurgebied direct grenzend aan het “Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen”)

Vader vertelde ook dat in september 1944 een Dakota met zweefvliegtuig landde, hij wist niet waar precies in Udenhout. In de sleep zaten jeeps voor de Amerikanen, die ermee vertrokken richting Vught, vergezeld door een jongen uit Udenhout om de weg te wijzen naar de Drop Zones om zich bij hun maten te voegen. Ze reden al schietend door Helvoirt, schoten daar nog een paar Duitsers van hun motor af, maar raakten ook enkele inwoners dodelijk. Mijn vader vertelde dit verhaal, maar wist niet precies waar dat vliegtuig was neergekomen. In het boek, “Kampina Airborn”, dat ik later kocht, is beschreven dat deze militairen deel uit hadden gemaakt van de Amerikaanse 101ste Airborne Divisie. Mijn vader zou dat wel hebben willen weten. Maar ik heb het hem niet meer kunnen vertellen. Het waren Britse troepen, meestal Schotten, (Eenheden van de 51e Highland Division) die Helvoirt op 26 oktober 1944 officieel hebben bevrijd.

Met de Schotten had de familie een zekere band. Zij kwamen zelfs van de andere kant van het dorp bij van de Wiel melk halen. En dan reden ze toch heel wat boerderijen voorbij. Wellicht kwam dat door Louis die als Amsterdamse jongen al wat Engels kon spreken?

In de periode 28.8 t/m 8.11.1944 hield Louis van Paridon een dagboek bij, waarvan we hieronder delen in transcriptie opgenomen hebben. De transcriptie werd in 2019 voltooid door Anne. Sommige namen en feiten konden worden teruggevonden dankzij het goede geheugen van onze voormalige buurman uit de Gijzel, Kees van den Boer.  Kees was in 1944 14 jaar oud.

Elke dag beschreef Louis overigens ook het weer. Dit dagboek geeft een zeer waardevolle uitbreiding aan de feitenkennis, die vader over de oorlogservaringen aan zijn kinderen overdroeg:

“Mijn verslag van de oorlogsdagen te Helvoirt”

Geschreven door Louis van Paridon

Vrijdag – zaterdag – zondag en maandag 1-2-3-4 september

Evacuatie van Duits gestolen materiaal uit Nederland. Al wat maar rijden kan wordt meegevoerd volgeladen met allerlei goederen. Zelfs naaimachines en koeien worden op de auto’s waargenomen. Bij de boeren worden paarden en wagens medegenomen. Ook de fietsen kregen “bevel tot onderduiken”.

Maandag 4 september

De Duitse vliegtuigen van het vliegveld Gilze Rijen nemen de vlucht naar hun Heimat.

Het gerucht dat de geallieerden bij Breda staan bereikt onze oren. We zijn er vast van overtuigd de volgende dag de legers te kunnen begroeten. ’s Avonds omstreeks 9 uur ontploffingen veroorzaakt door de vernieling van de vliegvelden Eindhoven en Gilze Rijen. Een rode gloed is te zien. ’s Nachts schrikken we wakker door geweldige explosies uit de richting Udenhout. De luchtdruk is goed waar te nemen en slaat koud tegen ons lichaam. Achteraf bleek het opblazen van munitie te zijn in Udenhout. Er zijn verschillende gebouwen vernield en verbrand.

Dinsdag 5 september

Gedurende de voormiddag wederom geweldige explosies uit dezelfde richting. We staan veel schrik uit en gaan in haast de kelder stutten.

Zondag 10 september 1.30 uur

Beschieting van de weg Den Bosch – Tilburg. Daar we dadelijk in de kelder waren gegaan konden we het gevecht niet gadeslaan. Er waren in onze schuilplek verschillende klederdrachten vertegenwoordigd, o.a. een pyjamabroek, een borstrok en een nachtjapon. Verder blote voetjes en bibberende tanden. De duur van dit drama was ongeveer een half uur, waarna we het geval in ogenschouw hebben genomen. Er waren tientallen gaten in de weg bij de Belenakker. In de akker werden verscheiden hulzen uit de mitrailleurs gevonden. Verder was er uit een boom de kruin weggeschoten. De rest speelde zich af bij het Posthuis, wat geheel doorschoten werd.

Zondag 17 september 11.30 uur
Kleine groepjes bommenwerpers vliegen over ons heen en keren zich in onze gezichtskring nog om na hun bommen afgeworpen te hebben.  Volgens de radio bombardeerden ze luchtafweerbatterijen en geschutsopstellingen in Nederland. De Amerikaanse jagers vliegen sinds 12.30 uur zo laag over ons huis dat we duidelijk de kentekenen kunnen waarnemen. Ze komen overal uit de lucht gevallen, soms met groepen van twintig tegelijk de lucht schoonvegend voor de verrassing die komen gaat. Om plusminus een uur steken 8 grote transportvliegtuigen hun neus over de bomen bij Teurlings. We renden in snelle sprint naar huis daar we dachten dat ze kort in de buurt zouden bombarderen. Het geronk neemt in omvang toe en overal waar men nu kijkt zijn grote groepen transportvliegtuigen te zien gevolgd door zweefvliegtuigen. Ze trokken rustig over ons heen op een hoogte van plusminus 1000 meter in de richting Vught. Daar alles zo rustig verliep hadden wij stoelen genomen en hebben voor het huis alles gadegeslagen. Na ongeveer een half uur keerden de eersten alweer terug na hun inhoud en hun gevolg gelost te hebben. Nu leek het wel op een drukke straat met tweerichtingsverkeer. Dit duurde tot ongeveer 3.30 uur. Onze vreugde werd nog groter toen Sjef om 4 uur thuiskwam en vertelde dat hij de eerste Engelsen al had gezien. Dit bleek een groepje te zijn dat in Udenhout een noodlanding had moeten maken. Daarna waren zij met 2 kleine autootjes vanuit het vliegveld weggereden, vergezeld van een Udenhoutse jongen. Ze reden over het Laar en het dorp in de richting Esch in een geweldige vaart. Op het dorp schoten ze nog twee Duitsers neer en raakte een burgerkindje dat zwaargewond werd.  Later op de avond hoorden wij dat de luchtarmada in Nederland was geland.

Maandag 18 september, 2.15 uur
Ook nu weer doken de jagers door de lucht met grote groepen tegelijk. Echter met dit verschil dat zij verschillende keren het vuur openden met hun mitrailleurs. En ook de Duitsers die nu niet verrast waren hadden op drie punten om ons heen mitrailleurs opgesteld. Zoals wij pas later vernamen heeft zich toen een tragische beschieting van burgers voorgedaan, waarbij Huub Zwijgers, zijn vrouw en twee kinderen het leven lieten*.  Ook Hoogaarts werd zwaargewond gevonden bij Zwijgers achter het huis. Dit waren de eerste zes slachtoffers uit Helvoirt.

Nu om op die luchtvloot terug te komen begon dat om 2.30 uur weer net als op zondag. Nu waren wij echter geregeld in de kelder daar er steeds wederzijds werd geschoten. Het was nu echter zeker zo druk als ’s zondags en het duurde ook tot 6.30 uur toe. Het laatste half uur kwamen ze zo laag over dat we de bemanning goed konden onderscheiden. Toen werd ook ons gezwaai met de zakdoek heel goed zichtbaar beantwoord. Na afloop zijn we allen blij dat het gebeurd is daar de meesten met hoofdpijn rondlopen van het geraas en geronk. ’s Avonds kunnen we goed de artillerie horen vuren in de richting Eindhoven.

*Huub Zwijgers was groenteboer. Later werd gezegd dat zijn kar met de burrie omhoog stond en werd aangezien voor afweergeschut.

Maandag 25 september

De plunderingen nemen ongehoorde vormen aan. Omstreeks 5.30 uur komen er bij ons twee Duitsers die het paard moeten hebben en het tuig. Ze zijn zwaargewapend, zelfs met een machinegeweer, dus tegenstand is niet mogelijk. Het paard wordt medegenomen en het tuig tegen afgifte van een bon. Hierop zal de “generaal” de volgende dag op het gemeentehuis uitbetalen. De volgende dag is er geen “generaal” te zien en op het gemeentehuis weten ze van niets. Nu hopen we maar op vergoeding van de nieuwe overheid. Verder stelen ze alles wat los en vast zit. Koeien, varkens, kippen, konijnen en zelfs een stier kon niet vrij blijven.

Zondag 1 october

Krijgen we de boodschap dat we ons paard terug mogen halen. Piet gaat haar ’s middags om 2 uur halen en krijgt haar, echter zonder tuig. We kunnen haar nog niet gebruiken daar onderduiken nog geboden is.

Donderdag 5 october
De gehele dag zwaar artilleriegedonder in de richting Oirschot tot Den Bosch. In Helvoirt komen vele vluchtelingen aan uit Oirschot en Best. We brengen al onze kleren naar de kelder en maken onze schuilkelder prima in orde. Verder zijn we afgesloten van elektriciteit en op het dorp is geen waterleiding. We zijn nu nog maar 12 kilometer van het front verwijderd.

Zaterdag 7 october

De gehele dag is het schitterend weer en de jagers zijn zeer actief. Verder hevig artilleriegedonder in de richting Tilburg. Volgens de berichten zijn ze 2 kilometer van deze stad verwijderd. ‘s Avonds hangen er verscheidene lichtkogels boven ons huis. Er volgt echter niets op. Ook ons licht in huis doet het weer.

Zondag 22 october

Op het dorp moeten 100 man gaan graven voor de Duitsers

Dinsdag 24 october

We worden ’s nachts verschillende keren wakker van het schieten. En gedurende de voormiddag neemt het in hevigheid toe. We kunnen ze nu goed horen afschieten, fluiten en ontploffen. In de Eschebaan worden 4 kinderen gedood door granaten. ’s Avonds komt een Duitser in burger om onderdak vragen. We kunnen hem echter wegens het grote gevaar niet hebben. Volgens de berichten vechten de geallieerden in de straten van Den Bosch.

*Het betreft hier de kinderen van de familie Janus van Esch. Later bleek dat 3 kinderen werden gedood, het 4^e kind bleek zwaargewond.

Donderdag 26 october

We worden wakker gemaakt door hevige artilleriebombardementen. Tankgeschut in de richting Vught. We blijven op van 11.45 tot 1 uur en gaan dan weer naar bed daar er weer een stilte is ingetreden. ’s Morgens om 7.30 uur weer een geweldig bombardement nu in de richting Haren en Boxtel. Het front is nu zeker niet meer als 3 kilometer van ons verwijderd. Ook het mitrailleurvuur is heel dichtbij.

Vooral Haren wordt gedurende de voormiddag geweldig door de artillerie beschoten. ’s Middags zien we uit de Raam de eerste groepjes Duitsers komen. Een gedeelte gaat de weg op en een gedeelte de straat in. Op hetzelfde moment worden die in de straat geweldig door de artillerie beschoten. Tientallen granaten slaan in en in de straat wordt een Duitser dood van zijn motor geslagen. Ook het voorhuis van Van Berkel is totaal vernield. Nu zien we verschillende Duitsers dwars door de akker komen, er gebeurt echter niets. Om plusminus 2 uur zien we 2 grote tanks over de grote weg rijden, we weten echter nog niet wat het zijn. We gaan geregeld op de zolder kijken of er iets in de omgeving te zien is. Tot we bij Tip  P. Van den Boer de 2 eerste Engelse soldaten zien staan met hun machinegeweer in aanslag. We waren natuurlijk erg bang en keken steeds om het hoekje van het kozijn. Ze liepen toen door de Gijzel in en werden weldra gevolgd door 6 grote en kleine tanks. We konden onze vreugde niet bedwingen en liepen naar buiten. Hadden wij echter geweten wat er 2 uur naderhand gebeurde, hadden wij dit zeker niet gedaan. We waren dadelijk zoveel als het ging in gesprek gewikkeld met de Engelsen. Hun werden eieren, appels en bloemen aangeboden en wij ontvingen de eerste cigaretten. Een officier deelde ons de plaatsen mede die bevrijd waren daar wij enkele dagen van alle nieuws verstoken waren geweest. Toen na de koffie begon de strijd in de Gijzel pas goed. We konden vanaf de zolder in het Van Bulen Bosje een prachtig gevecht gadeslaan tussen een groepje Duitsers en een Engelse tank. Er werd druk gevuurd met mitrailleurs. Het vuur schoot naar alle kanten. Opeens kwam er een tank van de grote weg gereden recht op het bosje aan. De Duitsers kropen door de sloot uit het bosje en enkele ogenblikken daarna zagen we ze met een witte lap zwaaien. De tank reed terug en de Duitsers kwamen voor de dag met de handen omhoog. Ze werden ontwapend en op de tank meegevoerd. Het was alweer een uur later dat we nog 8 Duitsers gebukt de Gijzel zagen oversteken en het Broek invluchten. De gehele avond werd er nog flink geschoten met mitrailleurs en artillerie.

Vrijdag

Ook nu wordt er nog in de bosjes geschoten met mitrailleurs en de kleinste tegenstand gebroken. Op de grote weg staat het nu vol met tanks en er branden vele kampvuurtjes. Toen ik op het dorp kwam was het helemaal enorm. Het stond overal vol met tanks en vrachtwagens. Ik vernam toen ook dat er 3 burgers waren gevallen in de strijd. Later op de morgen zijn we aan de grote weg gaan kijken waar de tank geparkeerd hadden. Er zaten geulen in het land van wel 20 cm diep. Alles stond overhoop. Ook zaten er granaattreffers,niet ontploften en overal lagen mitrailleurbanden. Bij Van Berkel lag alles in elkaar, ook het paard was gedood. Ook zagen we nog een Duitser op de fiets die opgebracht werd door 2 ondergrondse strijders. Er werd nu met artillerie over ons huis geschoten vanachter de Beslers ( = Besselaar). Om 1 uur rijden de eerste Tommies bij ons de dam op en delen mede dat er geschut wordt opgesteld. Er wordt dadelijk gepast en gemeten en overal rijden de auto’s de wei en de akkers in. Het geschut wordt op verschillende punten achter ons huis opgesteld en het krioelt overal van de Tommies. Er vragen er vijf om te mogen slapen, maar als het avond is liggen er wel meer als vijftig. Maar ja, je moet iets over hebben voor de goede zaak al is het geweldig druk in huis. Daar we ook de fam. van Berkel in huis hebben met 2 geëvacueerdne. Twee officieren slapen boven en vijf in de keuken.  ‘s Avonds hebben we het druk gehad met de Tommies die bij ons in de keuken zaten. Ook de radio hadden ze vanuit een der auto’s aangesloten. Er werd natuurlijk geweldig gerookt en gegeten. We zagen allerlei fijne dingen, chocolade, zeep, rijst  enz. enz. ’s Nachts werd er gelukkig niet bij ons geschoten en konden we tamelijk slapen.

Zaterdag 28 october 1944

De Tommies zijn druk bij ons in de weide aan het voetballen en wij drijven druk handel. Ze hebben van alles te koop, goede zeep, sigaretten en zelfs scheermesjes. Om 10 uur gaat de hele groep vertrekken. Om 12 uur komt een ordonnans vertellen dat er ’s nachts weer een groep komt. ’s Middags om 2 uur zijn ze er al en het zit weer overal vol. Het zijn grotendeels Schotten, echter zonder rokken. Er zijn ook enkele boeren bij die de koeien uitmelken. Er slapen bij ons altijd een honderd. Ze vallen overal neer op stal, in de schuur, in het bakhuis, in het karschop en in de schuilkelder. ’s Avonds heerst er een gezellige stemming op stal, er werd druk gezongen. Wij krijgen thee, sigaretten en chocolade.

Woensdag 1 november
’s Middags om 1 uur kwamen er weer een stel Engelsen om te overnachten. Het zijn dezelfde van zaterdagnacht 28 october. Nu zijn ze naar het front geweest. Ze hebben Duitsers bij Geertruidenberg de Maas ingejaagd. Om 2 uur fiets ik weg naar Den Bosch om eens te kijken hoe mijn familie het maakt. Op de Vughterweg zie ik het huis leeg en maak me ongerust. Nu ga ik maar op zoek naar tante R. De bruggen in Den Bosch zijn allemaal stuk, maar al voorzien van noodstukken. Het ziet er overal verschrikkelijk uit en het station is geheel in elkaar.

Zaterdag 4 november

’s Nachts worden we verscheidene keren wakker door artillerievuur. We horen de granaten inslaan. De Duitsers doen een laatste poging om de Engelsen van het kanaal af te houden, want de Duitser zit na 10 dagen strijd nog steeds aan de grens van de gemeente Helvoirt. ’s Morgens komen er 2 ordonnansen met motor bij ons om melk te halen ( en delen mee dat het de bedoeling is in de loop van de dag de Duitsers over de Maas te krijgen). ’s Middags horen we met tussenpozen de Engelse artillerievuren totdat er om 7 uur een geweldig bombardement wordt ingezet door tanks en artillerie. Het is zeker zo hevig als in de nacht van 26 october. Het duurt meer als een uur en de artillerie vuurt door ook de gehele nacht. De lucht staat vol schijnwerpers om bij te lichten en er worden geregeld lichtseinen afgeschoten.

Woensdag 8 november

Het is nu echt najaarsweer. Het is al flink koud, al heeft het tot nu toe nog niet gevroren. Er is veel wind, het blad gaat nu veel van de bomen. Verder vindt er een verplaatsing van legers plaats daar de Canadezen nu in Helvoirt komen. En de Engelsen, die ’s avonds weer om melk komen, delen mede dat ze de kant van de Peel op moeten. Daar wordt nog hevig gevochten bij Meijel. Verder is nu de provincie Brabant haast geheel bevrijd. Hiermee beëindig ik ook mijn dagboek van de strijd in de omgeving van de Gijzel te Helvoirt. Daar er nu weinig werkelijk oorlogsnieuws te noteren valt in deze omgeving.

 

Louis van Paridon verbleef van 1943 tot 1945 bij de familie van de Wiel op het adres Gijzel C7. Toen de bevrijders Helvoirt hadden bereikt, was Amsterdam n.l. nog bezet door de Duitsers en kon Louis dus nog lang niet naar huis. In zijn brief van 10 mei 1945 “Aan lieve ouders, broers en zusters” schreef Louis uit te kijken naar vervoersgelegenheid.

 

Volledige transcriptie van  de brief:

 

Lieve ouders, broers en zusters                                                                Helvoirt 10 mei 1945

In de hoop dat u mijn 1^e brief ontvangen heeft, hier dan de 2^e. Ik ben geweldig nieuwsgierig iets van u te horen. En verwacht dan ook ieder ogenblik een brief. Wat zal het in A’dam een blijdschap zijn geweest toen de Canadezen binnentrokken. Al zal de feeststemming gauw zakken door de vele ellende die sommige mensen getroffen heeft. Heb van de week een kistje met voedsel meegegeven met de Capucijnen Paters.
Nu denk ik wel dat ze u iets laten weten wanneer het is aangekomen. Anders moet u maar even informeren. Er wordt hier geweldig feest gevierd overal en dan met zo’n prachtig weer. Egbert zou waarschijnlijk naar mij toekomen. Heb echter nog niets gezien. Mijn gedachten zijn op het ogenblik zo verward dat ik werkelijk niet goed weet wat ik schrijven moet. Je kan je haast niet voorstellen dat het afgelopen is. Al zal u het wel goed merken aan alles. Ik hoop echter spoedig bij u te zijn, zodat ik mijn lotgevallen kan vertellen. Zo gauw er weer vervoer gelegenheid is geef ik weer een kistje mee. Ik heb hier een grote voorraad levensmiddelen voor u. Deze brief gaat mee met iemand van M. G.

Vele groeten aan allen van Louis

Louis had ook veel invloed in ons gezin. Na de oorlog is hij contact blijven houden met onze vader en diens zus Janeke. Ieder jaar kwam hij een paar weken en dan sliep hij samen met zijn vriend in een tentje in onze boomgaard. Ook dan werden telkens de verhalen uit de oorlog weer opgehaald. (Louis van Paridon (1922–2016) fotografeerde voor een groot aantal kranten en tijdschriften. Hij kreeg beroemdheden uit binnen- en buitenland voor zijn lens. Een in 2024 verschenen fotoboek plaatst de Amsterdamse fotograaf weer in het licht. Het boek toont ongeveer honderdvijftig van zijn kleurenfoto’s uit de jaren zestig, “die lang lagen te verstoffen in de stal van een oude Brabantse boerderij”. Het boek, getiteld “Hollandse helden in de jaren 60” toont ook het verloren gewaande kleurenarchief van Louis van Paridon. Nostalgische tijdsbeelden met vooral veel onbekende foto’s van bekende Nederlanders van toen. Johan Cruijff, Sjaak Swart, Mies Bouwman, Bernard Haitink, Toon Hermans, Willeke Alberti en vele anderen.)

 

Foto kort na de oorlog, om te laten zien hoe Louis als boerenknecht werd ingeschakeld.  Piet (links), Louis (op de hooikar), Sjef (met pet), Nico, vriend van Louis ( man met hoed

)